De historie van Master cleaners
Op deze pagina kunt u meer informatie vinden over het verhaal achter Master Cleaners, wat in 1975 opgericht is door Ali Demirel. Wij zijn trots om meerdere decennia later het bedrijf met dezelfde enthousiasme en professionaliteit door te kunnen zetten.
Tekst behorende bij artikel uit het boek 'Prins Heerlijk' (zie foto)
De eigenaar is Ali Demirel die in 1963 uit Turkije kwam. Oorspronkelijk wilde hij in Duitsland gaan werken, maar het beviel hem daar minder, en na drie maanden had hij het bekeken. Hij herinnert zich dat hij op het CS Amsterdam aankwam op de avond dat John F. Kennedy werd vermoord, maar zijn hoofd stond op dat moment naar andere zaken: onderdak, werk.
Van huis uit is hij een goede carrosseriebouwer en heeft alle kneepjes van de metaalbewerking onder de knie, Ford Amsterdam wou hem graag hebben. Als arbeider bij voorlopig, eerst 5 jaar in de productie, later nog eens 3 jaar als onderhoudsmonteur. Met de Nederlandse taal kon hij snel overweg, en hij besloot een opleiding tot tolk te volgen. Dat betekende wel weer drie jaar avondschool, van 6 tot 10 uur twee keer in de week, maar nu is hij dan ook officieel tolk. Dat was hij al bij Ford, nu is hij dat incidenteel bij de rechtbank.
Zijn vader had in Turkije een bedrijf, en uit de erfenis daarvan kreeg Ali een klein kapitaal waarmee hij een aanbetaling kon doen bij de aankoop van het pand Herenstraat 11. Dat was omstreeks 1972, en ik zit er nu nog, meldt hij niet zonder trots.
‘Master Cleaners’ - hij wou al in 1972 voor zich zelf beginnen, met een schoonmaakbedrijf, maar dorst nog niet goed. Persoonlijke verwikkelingen zoals het overlijden van zijn eerste vrouw tijdens vakantie in Turkije waardoor hij met vier kinderen achterbleef, weerhielden hem nog. Maar in 1975 is hij gestart. De naam van zijn bedrijf was een van de suggesties van een klein reclamebedrijf, dat korte tijd zijn winkelruimte had gehuurd, en de keuze ‘Master Cleaners’ bleek uitstekend. Binnen korte tijd had hij veel klanten. In 1977 nam hij een ander schoonmaakbedrijfje er bij over, en momenteel werkt hij met een personeelsbestand van 72 man (waaronder uiteraard een aantal part-timers), hij heeft 15 grote klanten: verzekeringsmaatschappijen, banken, bibliotheken, in Amsterdam, in Weesp. Het gaat goed, maar je moet er bij zijn. Als je veroorlooft veel met vakantie te gaan, holt de zaak achteruit, dat heeft hij bij anderen wel gezien. Je moet ook zelf meewerken, als dat nodig is. Hij is van alles: knecht, baas, directeur. Hij mag nooit ziek zijn.
Hij is nu trots op zijn bedrijf. Hij is 44, opnieuw getrouwd en gelukkige vader weer van een eenjarige dochtertje. Als hij 65 is heeft hij wat opgebouwd. De vier kinderen uit zijn eerste huwelijk hebben allemaal een baan in de zaak gevonden, een 18 jarige zoon volgt de Havo en zal t.z.t. in de leiding opgenomen worden.
Ali woont zelf in Amsterdam-West. Het huis aan de Herenstraat is, met uitzondering van de begane grond waar het kantoor van Master Cleaners is gevestigd, als pension ingericht. Van zwart werken of zwarte lonen wil hij niets weten. Hij heeft goede relaties met de vreemdelingenpolitie, en dat moet zo blijven. Amsterdam kan hij niet missen. In 1978 was hij nog kort uit met vakantie in Turkije, maar hij wist niet hoe gauw hij weer naar Amsterdam terug moest komen.
Rond 1990 was Mastercleaners betrokken bij de bouw van de G-pier op Schiphol, die in 1991 werd opgeleverd. In die periode verzorgden wij onder andere het vervoer van medewerkers tussen Schiphol en Amsterdam. Om iedereen gezamenlijk naar de verschillende bouwprojecten te brengen, reden we met drie stadsbussen die we op een veiling in Brabant hadden gekocht.
De werkdag begon vroeg. Om 7.00 uur startten de shifts en aan het einde van de werkdag, rond 16.00 uur, brachten we de medewerkers weer terug. Tussen deze ritten door ondersteunden we ook een deel van de logistiek voor het bouwpersoneel en verzorgden we verschillende facilitaire werkzaamheden.
Op de foto's zijn rood-wit geblokte vlaggen te zien. In die tijd was er nog geen directe communicatie tussen de bussen en de verkeerstoren van Schiphol. Met deze vlaggen en met behulp van gele begeleidingsauto's werd aangegeven wanneer onze bussen moesten wachten, bijvoorbeeld omdat er een vliegtuig ging landen of opstijgen.
Onze bussen reden namelijk dwars over het luchthaventerrein en kwamen op plekken waar je tegenwoordig niet zomaar meer zou komen. De gele auto's hielpen ons om veilig tussen al het vliegverkeer door te manoeuvreren.
Maar misschien wel het leukste verhaal kwam pas jaren later.
Toen het project rond de G-pier was afgerond, werden de drie Mastercleaners-bussen verkocht. Waar ze daarna terechtkwamen, wisten we lange tijd niet. Tot een oud-medewerker van Mastercleaners jaren later tijdens een bezoek aan Cuba ineens een bekende bus zag rijden. Het bleek één van onze oude stadsbussen te zijn — nog altijd met het Mastercleaners-logo erop.
Van Schiphol naar Cuba, en jaren later bij toeval herkend door een oud-medewerker. Hoe groot is die kans?